Στου Μακρυγιάννη

RebelPoet_mainpic


καημένε Μακρυγιάννη να’ξερες

γιατί το τζάκισες το χέρι σου.

το τζάκισες για να χορεύουν σέικ

τα κωλόπαιδα

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος σε δυο αράδες βάζει το ζήτημα της απαξίωσης πτυχών της μνήμης της εντοπιότητας, από τους θιασώτες του γρήγορου ευδαιμονισμού. Σταδιακά όλα μπήκαν στον αναδευτήρα του φασόν.

Advertisements

Δείγμα μιας ιδιοπρόσωπης γραφής

ΤΑΣΟΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ

«…Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως ήταν ο πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος των γραμμάτων στη χώρα της στη διάρκεια του αιώνα μας. Τα δοκίμια και τα μυθιστορήματά της δίνουν νέες προοπτικές στις κεντρικές παραδόσεις της αγγλικής λογοτεχνίας…» λέει γι’ αυτήν ο Χάρολντ Μπλουμ.

Ο λόγος για την σπουδαία μοντερνίστρια Βιρτζίνια Γουλφ, που δεν χρειάζεται άλλες ιδιαίτερες συστάσεις.

Στο μικρό κείμενο που ακολουθεί, ο υποψιασμένος αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί το καινοτόμο στιλ γραφής της. Οι εσωτερικές ανατροπές της αφήγησης, η αποστασιοποίηση, το παιχνίδι της μνήμης και της συνείδησης των πραγμάτων κυριαρχούν σ’ αυτή την ιστορία.

Τ.Γ.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 886 επιπλέον λέξεις

Το χάδι

xadi


Τίτλος ειρωνικός και εξόχως διαβρωτικός όσον αφορά την μαγεία της αφής. Τη πρωτόλεια αψάδα της επαφής. Της σχέσης του «είμαστε». «Το χάδι» (εκδ Άγρα), είναι μια απεγνωσμένη αναζήτηση, που απλώνεται σφιχτά σε 12 μικρά ιντερλούδια. Αφηγήματα που ενδέχεται να συστήσουν μια νουβέλα. Με κορμό την θραυσματική εξιστόρηση της τύχης ενός πιτσιρικά, που εισέρχεται σε ορφανοτροφείο.

Ναι, υπήρχε και αυτό το είδος των ιδρυμάτων που προήγαγε τον στρατωνισμό της γνώσης. Ο Αλέξανδρος Στεφανίδης με γλώσσα λιτή και σμιλεμένη από ανοξείδωτο ατσάλι, διηγείται πλευρές της εμπειρίας του, όντας έγκλειστος στο Ζάννειο ορφανοτροφείο από το 1970 έως το 1981. Πέρασε καιρός για να μπορέσει να αρθρώσει την κραυγή του. Χωρίς αγανάκτηση, αλλά με πάθος πρωτόγνωρο για τα μετά-μετά μοντέρνα ήθη της ντόπιας πεζογραφίας. Μια φωνή που μετατρέπεται σε σιγανή απειλή. Κυρίως για τη μνήμη του ίδιου.

enf

Ο Αλέξανδρος Στεφανίδης προέρχεται από τη φύτρα των «αγγέλων της πτώσης»: Χατζής, Αλεξάνδρου, Χάκκας, Ιωάννου κ.α. Γράφει καρφώνοντας τις λέξεις μία προς μία, στην ραχοκοκαλιά της ολοκληρωτικής αντίληψης για τη ζωή. Των περίκλειστων μικρόκοσμων όπου επιβάλλεται με το έτσι θέλω ο βούρδουλας. Το άκρως αντίθετο δηλαδή μιας ελεύθερης, συμμετοχικής κοινωνίας.

Ο νεαρός ήρωας της νουβέλας λίγο πριν εγκλειστεί με τη συνοδεία της μάνας του, έχει γίνει μάρτυρας των ψιθυρισμών, για το πως ο πατέρας εγκατέλειψε την οικογενειακή εστία. Αμφίβολες εξηγήσεις και δυσυπόστατες συμπεριφορές. Και στη μέση μια επίθεση με μαχαίρι. Η λαχτάρα να ακούσει τα τακούνια της μάνας λίγο πριν το επισκεπτήριο στο ορφανοτροφείο και ο χρόνος, είναι οι μόνοι σύμμαχοι του μικρού, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Μέσα στο ίδρυμα, κυριαρχεί ο φόβος, η καταστολή κάθε επιθυμίας, ο ευνουχισμός κάθε παραμικρής σκέψης. Είναι ένας κενός χώρος βασανιστηρίων.

enf3


Το εύκολο μελό αποφεύγεται. Ή μάλλον δεν αγγίζεται καν. Διότι του φράζουν το δρόμο οι κοφτές φράσεις του Στεφανίδη. Τραχιές στον όψη, μελίρρυτες στην αφή. Παιδί ενός κατώτερου Θεού κι ενός ακόμη κατώτερου και αποσαθρωμένου ηθικού  πλέγματος. Η Ελλάδα των ερειπίων, του αυταρχισμού και της αφελούς υποτίθεται κρυψίνιας από τον Εμφύλιο στη Χούντα and so on. Αναλλοίωτη, αφασική. «Το χάδι» του Αλέξανδρου Στεφανίδη είναι μια πραγματική μικρή αποκάλυψη με μεγάλους ορίζοντες. Γυμνό δέρμα, χωρίς φτιασίδια και κυνισμό. Τίγκα στην ονειροφαντασία και τους χυμούς της ζωής. Δεν κάνεις αντίσταση για την επιβίωση μόνο. Αλλά και για να μη σου κλέψουν τη ψυχή.

«Δεν θρηνούσε το χαμό της μάνας του, που δεν θα την έβλεπε πια. Έκλαιγε γιατί δεν μπορούσε να τη κλάψει…Η μνήμη-μαχαίρι στριφογύριζε στο στήθος του για να του θυμίζει το τάμα»

stefanidis

 

Γιώργος Ρόρρης-Ανδρονίκη-

Γιώργος Ρόρρης-Ανδρονίκη-


Το βλέμμα της μοναξιάς στρέφεται στον ουρανό. Ένα μπαϊλντισμένο σώμα, θρυμματισμένο και αργασμένο. Είναι η ανασαιμιά στο χλωρό λιβάδι. Εκείνο που ξανοίγεται όταν έχουν κλείσει οι ορίζοντες. Μια γυναίκα που καμώνεται πως ονειρεύεται. Μα ξάφνου αν προσέξεις καλά, μια σπίθα τρεμοσβήνει στα μάτια της γυναίκας. Κάλεσμα ανάστασης ή γλίστρημα προς την κοίτη του αναπόφευκτου τέλους; Μέσα στο μανιασμένο κάματο, στέκεται περήφανη. Σπάνια αποτύπωση της απογυμνωμένης καθημερινότητας, από τον Γιώργο Ρόρρη βεβαίως.